Ένα χαρτάκι από τσιγάρα πολλές φορές ήταν η λύτρωση, η έξοδος όταν η απόγνωση και η μοναξιά είχαν φωλιάσει μέσα μου, μετά από επίσημη πρόσκληση των λαθών μου.
Μια - δυό λέξεις και τα κύματα ησύχαζαν, ...σ'αγαπώ, σε θέλω, μου λείπεις... Ξάφνου ο εγωισμός, μόνιμος συγκάτοικος μου, τσαλάκωνε το χαρτάκι, έβρισκε άλλα κι έγραφε για τον ίδιο σκοπό... τη λύτρωση του.
Σε μισώ, φύγε, δε θέλω να σε ξαναδώ... Με το ίδιο πάθος, το ίδιο δάκρυ, τον ίδιο στόχο.
Κάπου ανάμεσα έφευγαν οι μέρες, οι νύχτες, τα χρόνια.
Σ'αγαπώ - σε μισώ, είχαν το ίδιο νόημα, την ίδια φωνή, τον ίδιο πάντα στεναγμό.
Το κάθε χαρτάκι ερωτεύτηκε ένα τραγούδι και μαζί ξεκίνησαν ένα αέναο ταξίδι στις παρυφές του παραδείσου, ψάχνοντας τις παλιές αγάπες.
Άλλα τράβηξαν στα σύννεφα, ψάχνοντας τους εφήμερους έρωτες και άλλα έμειναν εκεί ακίνητα, καρτερώντας ένα χέρι να τ' αγγίξει.
Καλό τους ταξίδι!
Λευτέρης Μαρόγλου
"Κι εμείς αγαπήσαμε αλλά δεν κάναμε έτσι!!!"
Εκδόσεις ΙΑΝΟS, 2006
Happy και .. σιρόπι... !
Πριν από 2 ώρες
